وبـــــــلاگ قـــــــــرآن و عـــــــترت
سایت تخصصی قــرآن شناسی و تــدبّر در قرآن کریم و معارف اهل البیت علیهم السّلام
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


قال رسول الله صلی الله علیه

و آله و سلّم :


مَن اَرادَ عِلمَ الاَوَّلینَ وَالآخَرینَ،

فَلیُثَوِّرِ القُرآنَ


هر که علم اولین و آخرین را میخواهد،

باید آن را در قرآن بجوید.


کنزل العمال ج1 ص548




مدیر وبلاگ :سیّد محمّد روحانی
مطالب اخیر
نظرسنجی
میزان رضایتمندی خود را از مطالب وب سایت بیان بفرمایید






برچسبها

داستان حضرت یوسف-قسمت  47

(بر اساس تـدبّـر قـرآنـی)

از مجموعه برنامه های "سمت خدا"

توسط حاج آقای عابدینی

تاریخ پخش 97/7/28

شریعتی: بسم الله الرحمن الرحیم و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین

سلام می‌کنم به همه بیننده‌ها و شنونده‌های بسیار نازنین‌مان، به سمت خدای امروز خیلی خوش آمدید. حاج آقای عابدینی سلام علیکم و رحمة الله، خیلی خوش آمدید.   

حاج آقای عابدینی: سلام علیکم و رحمة الله، خدمت حضرتعالی و همه بینندگان و شنوندگان عزیز عرض سلام دارم. (قرائت دعای سلامتی امام زمان) در محضر سوره یوسف(ع) هستیم. سلام و ارادت خود را به حضرت یوسف ابلاغ می‌گیریم و از حضرت اذن می‌گیریم که به ما اجازه بدهند بر این قصه وارد شویم و بهره‌مند شویم. اینها را که می‌گوییم باور داریم که حضرت یوسف(ع) ناظر است و همانطور که ما نسبت به حضرات معصومین می‌گوییم که اینها «یَرَوْنَ مَقَامِی وَ یَسْمَعُونَ كَلامِی وَ یَرُدُّونَ سَلامِی» اینها می‌بینند و می‌شنوند و جواب سلام ما را می‌دهند، اینها را نسبت به اولیای الهی و انبیای گرامی قائل هستیم. همین را داریم که اینها ناظر هستند، وقتی چیزی متعلق به آنهاست، شفاعت و توسلی به آنهاست، آنها جواب می‌دهند و لذا امیدواریم با همین عطف توجه‌شان ما را تثبیت کنند و کمک کنند در اینکه حرف‌هایی را بزنیم که مفید و مورد رضایت خدای سبحان باشد.

در محضر آیات 47 تا 49 سوره حضرت یوسف بودیم که این آیات شریف را هفته گذشته عرض کردیم، منتهی نکاتی باقی مانده بود که این هفته خواهیم گفت. نکته اول این بود که جریانی که یوسف(ع) از تعبیر این خواب نقل کرد که در زندان هم بود، تعبیر خواب نبود بلکه چه بود، یک برنامه اجرایی پانزده ساله برای حکومت داد که آن پادشاهی که حیرت زده از این خواب‌ها بود را آنچنان تعبیر کارشناسانه بود، با اینکه انجام این کار سخت بود و لازم بود هفت سال در دوران راحت سخت‌گیری کنند، انبار کنند و مصرف را کم کنند. هم بیشتر بکارند و هم کمتر بخورند. خیلی این سخت بود ولی اینقدر این برنامه دقیق و مطابق بود با خوابی که دیده بود و بیان شده بود، به سرعت او قبول کرد و حاضر شد زیر بار این کار برود و این سختی هفت ساله ابتدا را برای تحمل هفت سال دوم حتماً قبول کند. ما در دوران خودمان یک احتمال ضعیف می‌دهیم که ممکن است نشود تدبیر نمی‌کنیم. با اینکه تقریباً شاید بیش از نود درصد احتمال می‌دهیم که اینطور باشد اما ده درصد هم احتمال می‌دادیم نمی‌شود، تدبیرهای لازم را بر آنقدری که لازم بود را نکردیم. لذا گاهی می‌بینیم به سختی هم مبتلا می‌شویم و الا آن تدبیر را اگر کرده بودیم خیلی راحت‌تر برای مردم این دوره ممکن بود بگذرد. یک مسأله دیگر این هست که این طوری بیان شد و اشباع کرد نگاه دینداری را در بیان که خود آن پادشاه در عین اینکه به یوسف علاقه‌مند شد، به دین یوسف هم علاقه‌مند شد و نه فقط اینها بلکه مردم هم به دین یوسف علاقه‌مند شدند. یعنی یک تبلیغ عملی در ضمن خدمت‌رسانی بدون اینکه بخواهد بگوید: بیاید به دین من بپیوندید، چون آن خدمت رسانی را کامل دیدند، کاملاً میل پیدا کردند به آن دینی که این فرد را تربیت کرده است که چقدر این فرد از خود گذشته بود، با همه ظلمی که به او شده بود، با همه فشاری که به این آمده بود، اما تمام وجود و توانش را به کار گرفت برای حل مشکل مردم و خودش هم پای کار ایستاد و کار کرد. خودش در صف آمد، در عین اینکه ستاد بود در صف هم آمد. وسط میدان آمد و ایستاد تا نحوه جمع کردن گندم در آن هفت سال، بعد نحوه پخش کردن گندم در آن هفت سال سختی، در عین اینکه برنامه پانزده ساله ریخت، کسی می‌تواند موفق باشد که در اجرا هم خودش بیاید. انسان فقط از درون اتاق انسان موفق نمی‌شود. کار از چیزی که تصمیم گرفته می‌شود تا وقتی که انجام می‌شود خیلی تفاوت می‌کند و اقلاً باید در صحنه حاضر باشد، اگر هم بیل دست نمی‌گیرد ولی در صحنه حاضر باشد. این آمدن در صف خودش خیلی تأثیر دارد که هم تصمیم‌گیری‌ها واقعی‌تر باشد، هم مردم وقتی می‌بینند این را در صف آنوقت به کار دلگرم می‌شوند. نمی‌گویند: اینها برج عاج نشین هستند. اینها نمی‌فهمند ما چه می‌کشیم. وقتی می‌گویید: سختی را تحمل کنید، خود یوسف در زندان که بود وقتی برایش غذا می‌بردند، هر روز روزه بود. غذا هم که برایش می‌آوردند، یک قاشق از این غذا می‌خورد که گرسنگی‌اش برطرف شود و باقی‌اش را به فقرا می‌داد. وقتی کسی اینطور است، وقتی به مردم می‌گوید: مردم نخورید، مردم کم بخورید، مردم هم باور می‌کنند و همراه او می‌شوند. لذا از شرایط یک مدیر این است که مردم از قبل به او اعتماد پیدا کرده باشند. تعبیری که نسبت به یوسف هست «إِنَّا نَراكَ‏ مِنَ الْمُحْسِنِینَ» (یوسف/36) وقتی دو زندانی که با آنها بودند، وقتی آمدند خوابشان را گفتند، آنها گفتند: «إِنَّا نَراكَ‏ مِنَ الْمُحْسِنِینَ» ما چون تو را از محسنین می‌دانیم، محسن دیدن یعنی اعتماد مردم. یعنی مردم دیدند او کسی است که قابل اعتماد است و می‌توانند به او تکیه کنند. این یک نکته بود.

وقتی این ساقی در دربار پادشاه یاد جریان افتاد، وقتی سراغ یوسف آمد، می‌گوید: «یُوسُفُ‏ أَیُّهَا الصِّدِّیق‏» (یوسف/46) یعنی تو که حرفت با عملت یکی است. اینها اثر دارد و نظام ارتباطی مدیر را با مردم برقرار می‌کند. اگر ما اینها را یاد نگیریم و انجام ندهیم اثر نمی‌گذارد. محسن بودن یعنی اعتماد مردم، یعنی مردم قبول کردند و دیدند این خدمتگزار است. هنوز کسی نبود و در زندان بوده، هنوز مسئولیتی نداشته، اما در دورانی که مسئولیت نداشت آنچنان خدمتی به مردم کرد که مردم دیدند این برای خدمتگزاری و مسئولیت خوب است. رأیشان را به او براساس این خدمتگزاری می‌دهند. لذا نگاهمان در رأی دادن باید اینطور باشد. واقعاً ببینیم چه کسی خدمتگزارتر است و صادق تر است. رفتار و گفتارش یکی باشد نه خوب حرف بزند. نه خوب شعار بدهد، رفتار و گفتار یکسان باشد، محسن باشد و صدیق باشد. وقتی این شخص در صحنه اجتماع می‌آید آنوقت بعد می‌بینید علم هم دارد. صاحب علم هم هست، «عَلَّمَنِی‏ رَبِّی‏» (یوسف/37) یعنی بعد از اینکه موقعیت خدمتگزاری به مردم را دارد، بعد از اینکه نظام صدق در رفتارش یکی بوده را دارد، حالا حسن عالم بودن را هم دارد. «عَلَّمَنِی‏ رَبِّی‏» خدا به من این علم را داده است.

یک خصوصیت مهم دیگری هم هست، هرکس که علم دارد فقط به درد کار نمی‌خورد. چون خیلی‌ها می‌توانند حرف خوب بزنند. علم مسأله را دارند، اما کسی به درد قدرت اجرایی مملکت می‌خورد و برای مسئولیت مناسب است که قدرت داشته باشد علمش را تبدیل به اجرا کند. این علم را تبدیل به اجرا کردن کار هرکسی نیست. خدا رحمت کند حضرت آیت الله بهجت بحثی را داشتند در درس فقه‌شان می‌فرمودند، ایشان می‌فرمود: یک جایی بیان آمد که بعضی فقها مُمیّز هستند. ایشان می‌فرمود: یعنی کسی از فقها قدرت دارد آن فرع فقهی را که استنباط می‌کند بر مصداق خارجی تطبیق بدهد. قدرت تطبیق فرع فقهی، حکم بر مسأله گاهی از هر هزار تا فقیه هم کسی قدرت این را ندارد. هزار تا فقیه ممکن است فقیه شده باشند، استنباط حکم فقهی را بتوانند بکنند ولی نتوانند تطبیق با مصادیق بدهند. ایشان می‌فرمود: ولی فقیه یعنی کسی که علاوه بر استنباط حکم فقهی می‌تواند این حکم را بر مصداق هم تطبیق کند. در نظام حاکمیت هم ممکن است کسی عالم خوبی باشد، اما قدرت تطبیق این علم بر مصداق را نداشته باشد. این فشل است! گاهی می‌بینید در مرحله درس دادن آدم خوبی است، می‌تواند خوب درس بدهد. بهترین مدرس در درس این رشته است. اما در یک کار اجرایی فشل است و نمی‌تواند علمش را تبدیل به اجرا کند. لذا گاهی در تاریخ داریم و شاید نسبت به بعضی از اصحاب خاص امیرالمؤمنین هم بوده که خیلی معروف است، ایشان را حضرت برای مسئولیتی در یک شهری گذاشتند اما بعداً حضرت او را توبیخ کرد. گفت: تو با اینکه آدم خوبی بودی ولی به درد این مدیریت نمی‌خوری. یعنی با خوب بودن او منافات نداشت. لذا مدیریت باید قدرت تطبیق علم را بر مصداق داشته باشد. ولی فقیه کسی است که قدرت حکم را بر مصداق خارجی و مسأله بتواند پیدا کند.

در اینجا هم یوسف(س) هم علمش را داشت،«عَلَّمَنِی‏ رَبِّی‏» هم گفت: مرا خزانه دار قرار بدهید که می‌توانم تطبیق بدهم و این برنامه پانزده ساله را انجام بدهم. یک نکته مهم دیگر این است که اگر مدیری می‌خواهد موفق باشد، غیر از چهار خصوصیتی که عرض کردیم محسن بودن و صدیق بودن و بحث علم و تخصص است، بعد بحث قدرت تطبیق علم بر مسأله است، غیر از این چهار مورد یک نکته دیگر این است که مردم باید این را قبول کنند و از آن اطاعت کنند. اگر این پذیرش نباشد، این هرچه مدیر باشد و علم داشته باشد، هرچه صدیق و محسن باشد ولی مردم او را نپذیرند، کار پیش نمی‌رود. این چهار خصوصیت لازم است. این جریانی که اینجا خواب پیش آمد به صورتی که پادشاه این خواب را دید، از آن می‌شود یک نکته‌ای را استنباط کرد که جای این با قرائن دیگری که در کار است، اینکه هرجایی مشکل ایجاد شده خدای سبحان راه حلش را قرار داده است. منتهی این راه حل را گاهی با یک واسطه‌هایی مثل خواب دیدن یک پادشاه، گاهی ظاهرتر است و گاهی پنهان‌تر است. سنت الهی این است که هرجا مشکلی ایجاد می‌شود، راه حل مشکل را قرار داده است. منتهی گاهی ما راه حل را می‌بینیم ولی عمل نمی‌کنیم. اگر یوسف(ع) این خواب را تعبیر کرده بود ولی پادشاه عمل نکرده بود، مردم مبتلا به قحطی می‌شدند یا نمی‌شدند؟ با اینکه خواب را گفته بود و بعد معمولاً بخاطر اینکه توجیه کنند نمی‌گفتند: او گفت و ما گوش نکردیم، یک کاری می‌کنند او را خراب کنند که نگویند: ما اشتباه کردیم. ما در نظام الهی‌مان هرجا رجل الهی در کار باشد، حتماً هر تهدیدی تبدیل به فرصت می‌شود و حتماً راه حل قرار داده شده است. بسیاری از اوقات ما دیدیم از زمانی که امام(ره) بود و بعد مقام معظم رهبری جای ایشان قرار گرفتند، خدای سبحان همیشه بهترین راه‌ها را در سخت‌ترین شرایط به ذهن این بزرگواران خطور داده بود و بیان کردند و تا آنجایی که مسئولین ما گوش کردند ما نجات پیدا کردیم و کشتی ما را بی درد سر تر از همیشه توانستند در گرداب منطقه حفظ کنند.

اگر یادتان باشد زمانی بعضی از افراد و مسئولین وقتی بعضی جریانات پیش آمد، شروع به این کردند که باید کمک کنیم. اوایلی که مقام معظم رهبری بودند بعضی از نمایندگان ما حتی صحبت کردند که ما باید کمک صدام کنیم حالا که آمریکا به او حمله کرده است. ولی مقام معظم رهبری گفتند: نه، ما اینجا کاری نمی‌کنیم. اینجا یک باتلاقی است که له یا علیه آن توطئه است. چه با آمریکایی‌ها همدست می‌شدیم علیه صدام، چه در مقابل آمریکایی‌ها به نفع صدام بودیم، هرکدام برای ما باتلاق بود و این خیلی تشخیص‌اش سخت بود. اینها هوشمندی می‌خواهد و اینها الهام الهی است. اینها تأیید الهی است. خدای سبحان فرمود: اگر تقوا پیشه کردید «یَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً» (انفال/29) من فرقان برای شما قرار دادم. منتهی اشکال این است که اگر ما گوش نمی‌کنیم، می‌شنویم و گوش نمی‌کنیم. آیا می‌شود اینجا گفت: چرا چنین شد؟ نه، وقتی مقام معظم رهبری خیلی از مسائل را تحلیل می‌کند، خود ایشان فرمودند: چقدر ما حرف‌هایی زدیم و حرف‌های خوبی بود ولی کسی عمل نکرد و فراموش شد. این برای این است که آن «یَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً» که ایشان با آن تضرعاتش و نگاه الهی که خدا تأیید می‌کند، ما نمی‌گوییم ولی فقیه معصوم است و کسی این حرف را نمی‌زند. اما تأیید الهی را دارد به تعبیر قرآن که «یَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً» اگر کسی تقوا پیشه کند خدا فرقان قرار می‌دهد، خدا مخرج و گشایش قرار می‌دهد. پس باید این نگاه را پیاده کنیم و نگوییم حرف را گوش می‌کنیم و انجام نمی‌دهیم. اگر نکردیم نباید کسی غیر از خودمان را ملامت کنیم. اگر کسی حرف یوسف را گوش نمی‌کرد و قحطی می‌آمد، کسی غیر از خودش را نباید ملامت می‌کرد. در مسائل مختلف ایشان نظر می‌دهد و با نگاه الهی هم نظر می‌دهد.

هرکدام از ما به عنوان یک فرد در این کشور از ما که ممکن است مسئولیتی نداشته باشیم تا کسی که مسئولیت دارد، اگر این نگاه را به عنوان یک نگاه الهی می‌بیند که«یَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً» است و از جهت قانونی هم موظف به اطاعت الهی هستیم و از جهت شرعی هم به عنوان حجت شرعی داریم، خدای سبحان وعده داده حتی اگر یک موقع خطایی صورت گرفت، خدا وعده جبران داده است. اما وقتی گوش نکردیم نباید توقع داشته باشیم مشکل حل شود، تقوا یعنی اطاعت! یکی از مسائل مهمی که در جریان یوسف(ع) پیش آمد، اگر ما اختیاراً فرهنگ مصرف را درست کردیم، از اسراف پرهیز کردیم. از غلط مصرف کردن پیشگیری کردیم، خدای سبحان بر این برکت ایجاد می‌کند اما اگر کسی این را رعایت نکرد، نوع مصرف ما مصرف معقول نبود. حتی گاهی ممکن است افرادی که زیر خط فقر هم هستند نوع مصرف صحیح نباشد نه اینکه فقط به ثروتمندان که اشد مسأله آنجاست، اما هرکسی ممکن است نوع مصرفش را درست برنامه‌ریزی صحیح نشود. وقتی نشود یک نوع اسراف صورت می‌گیرد. اگر نشد خدا قهری این را محقق می‌کند و برایش جزا قرار می‌دهد. جزایش این است که به فشار مبتلا می‌شویم. وقتی فشار آمد مجبور می‌شویم. اگر خدا کسی را دوست داشته باشد مجبورش می‌کند به این فرهنگ تن بدهد. اگر اختیاراً نرفت جبراً این را مبتلا می‌کند. لذا می‌بینید که انسان مبتلا به سختی می‌شود و مجبور می‌شود فرهنگ مصرفش را جبراً درست کند.     وقتی قیمت بالا رفت مجبور می‌شویم کمتر مصرف کنیم. مجبور می‌شویم از وسایلمان بهتر استفاده کنیم. زود زود گوشی موبایل را عوض نکنیم و حواس‌ها جمع‌تر است و محافظت بیشتر است و تنوع طلبی کم می‌شود. رفاه بد نیست اما رفاه زدگی که فرهنگ غلط اسراف را به دنبال بیاورد، در جامعه اثر نامطلوب می‌گذارد و خدا از اینها قهرش می‌گیرد. من نمی‌گویم که ما خودمان این فشارها را بر سر خودمان آوردیم. اما فرهنگ غلط ما لایه دیگری از مسأله است. درست است که کشورهای دیگر توطئه می‌کنند اما از درون یک نگاه دیگر است که اگر ما از ابتدا رعایت کرده بودیم اینطور نمی‌شد. هفت سال اول نعمت بود و چیزی کم نبود اما رعایت کردند و فرهنگ مصرف را تغییر دادند و کمتر مصرف کردند و هفت سال دوم توانستند تحمل کنند و به راحتی عبور کنند که قحطی بود.

اگر خدای سبحان ما را دوست داشته باشد گاهی به اختیارمان می‌گوید: این کار را بکنید، این مطلوب است. اگر نکردیم گاهی به سختی ما را مبتلا می‌کند تا انجام شود. این یکی از نکاتی بود که فرهنگ‌سازی جدی نیاز داریم لذا می‌توانیم بهترین بهره‌برداری‌ها را در سخت‌ترین ایام بکنیم. زمان جنگ با اینکه صادرات نفت ما مدت‌های مدیدی به حداقل رسیده بود و دشمن پیش‌بینی می‌کرد که سه ماه دیگر عمر نظام اسلامی بیشتر دوام ندارد ولی در هشت سال جنگ ما سر خم نکردیم. چون فرهنگ مصرف را مدیریت کردیم. چون ساده زیستی یک ارزش در آن دوران شد. لذا کسی علنی نمی‌توانست فخر فروشی کند. اگر کسی علنی فخرفروشی می‌کرد مورد قبح مردم بود و مردم دوست نداشتند. لذا آن هم جرأت نمی‌کرد فخر فروشی کند ولی الآن اینطور نیست. الآن کسی که دارد فخرفروشی می‌کند. خدا دوست ندارد که دل مظلومی که نان ندارد بخورد با فخرفروشی متکبر رنجیده شود. یعنی آه مظلوم دنبال اوست و باید از این نگاه ترسید. اینها به دنبالش عقاب هست. باید حواسمان را جمع کنیم که دنیا می‌گذرد.

نکته مهم دیگر این است که یوسف(ع) با اینکه هفت سال سخت را برای دوران راحت قرار داد و هفت سال قحطی را در این چهارده سال مدیریت کرد، از اول امیدبخشی هم کرد. نگفت: فقط تحمل کنید. گفت: سال پانزدهم سال راحت است. این نگاه که بالاخره اگر سختی تحمل می‌شود گشایش کجا انجام می‌شود؟ تحمل سختی موقت است و ماندگار نیست. همینکه یاد بگیریم به مردم وقتی سختی را می‌گوییم گفتنش لازم است، بگوییم که مردم آمادگی پیدا کنند و برایش برنامه‌ریزی بکنند ولی در عین حال گشایش را هم بگوییم. ایجاد امید برای مردم تحملشان را ساده می‌کند، یعنی همین باعث می‌شود مردم در این چهارده سال راحت‌تر تحمل کنند و بدانند سال پانزدهم گشایش ایجاد می‌شود. لذا تا سال چهاردهم خطاب را به مسئولین داشت که باید این کار را بکنید اما یکباره سال پانزدهم که می‌رسد تعبیر این است «ثُمَّ یَأْتِی مِنْ‏ بَعْدِ ذلِكَ‏ عامٌ فِیهِ یُغاثُ النَّاسُ» (یوسف/49) برای مردم گشایش ایجاد می‌شود و بعد باران باریده می‌شود و روییدنی‌ها می‌آید. دیگر اینجا نمی‌گوید مدیریت! آنجایی که راحت است و سختی تحمل شده است، در دوران سختی باید مدیریت کرد تا همه تن بدهند. خیلی‌ها حاضر نیستند تن بدهند، اکثریت مردم قبول می‌کنند اما یک عده همیشه متخلف هستند. در حالت سختی هم می‌خواهند متکبرانه رفتار کنند و آزاد باشند و مستثنی باشند. لذا حاکمیت باید مقابل اینها بایستد و کنترل بکند. اما در دوران راحت همه راحت هستند. همه می‌توانند گلیمشان را از آب بیرون بکشند و نیازی به این مدیریت و نظارت شدید نیست. این از لطافت‌های قرآن است که آنجا خطاب را به گونه‌ای می‌کند که امری است و اینجا خطاب به صورتی است که خودش محقق می‌شود.

یکی از نکات دیگر این است که «یُغاث» آیا از غیث است که باران است یا از غَوثَ است که نصرت است؟ هردو امکان دارد. بعضی خواستند از جهت جغرافیایی بگویند: که مصر کشور پر بارانی نیست و محصول و نعمتش به طغیان نیل است. هرگاه رود نیل طغیان می‌کند، اینجا پر محصول می‌شود. هرگاه نیل طغیان نکند محصول کم است. غیر از اینکه طغیان رود نیل به بارندگی ارتباط دارد. ممکن است باران در مصر نیاید اما در آنجایی که نیل از آن نشأت گرفته باران بیاید. پس باران آمدن منشأ برکت است. هرچند که ممکن است در خود این کشور باران زیاد نبارد اما مبدأ این طغیان از باران است که بعضی خواسته بودند این را اشکال بکنند.

نکته دیگر این است که هر فعل الهی دو لایه دارد. یکی لایه ظاهری است که همین است که سختی‌ها را می‌بینیم. یک لایه باطنی دارد که خدا از این نظام تربیتی اراده کرده است. از این نظام تربیتی خیلی کار می‌آید. با هر فردی هم همینطور است. یک لایه، آن لایه‌ی مشکل است که باید با هر کاری که شده حل شود و یک لایه دیگر این است که خدا با این فعل با من چه کار داشت. منظورش چه بود؟ پیام این فعل با من چیست؟ چه در لایه اجتماعی و چه در لایه فردی. اگر این نگاه را داشته باشیم، غیر از آنجا که هم دنبال لایه اول می‌آییم و منتقدانه یا مدیرانه، هرکاری که باید در لایه اول انجام می‌دهیم، اما در لایه دوم پیام این را می‌گیریم که با ما چه کار داشت. این هم یک نکته است که اینجا خیلی به این پرداخته نشده که با این چه کار داشت اما یکی از کارهای اساسی‌اش این بود که خدای سبحان هم نهضت یوسف را جا انداخت، هم حاکم شد و هم آئین و نبوت او معرفی شد و مردم موحد شدند. این کار دوم با مردم بود. در عین سختی‌ها این محقق شد. همیشه در راحتی این پیام‌ها به دست انسان نمی‌رسد، در سختی است که پیام بهتر به دست انسان می‌رسد. لذا اگر این نگاه دوم هم داشته باشیم از افعال الهی لایه‌ی دوم را غافل نشویم. لایه اصلی لایه دوم است که عمیق‌تر نگاه کردن چیزی به انسان می‌دهد که دیگر منحصر در دنیا نیست.

شریعتی: نکته‌ای که فرمودید همیشه در یادم هست که حتی اگر آیه‌ی قرآنی به گوش شما می خورد در آن لحظه دنبال این باشید که چه پیامی برای شما دارد.

حاج آقای عابدینی: ما اگر داعیه داریم که دین ما جهانی است و منتظر منجی جهانی هستیم، قطعاً باید سختی‌هایی را که می‌خواهد ما را به سمت جهانی شدن بکشد، فرهنگی که بتواند برای ما در نظام جهانی مطلوبیت ایجاد کند باید سختی‌هایش را تحمل کنیم. اگر می‌گوییم: امام زمانی داریم که منتظرش هستیم، یکی از علائم انتظار این است که سختی‌های زیادی را برای اینکه یک فرهنگ جهانی شود باید بکشیم.


 «والحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا محمدٍ و آله الطاهرین»




نوع مطلب : تفسیر جالب سوره یوسف، 
برچسب ها : داستانهایی از زندگی و سیره پیامبران،
لینک های مرتبط :
          
سه شنبه 14 خرداد 1398
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.





موضوعات
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
ابزار وبلاگ نویسی

وبـــــــلاگ قـــــــــرآن و عـــــــترت

اخبار ایران:

اخبار جهان:

اخبار اقتصادی:

اخبار علمی

اخبار فناوری و اطلاعات

اخبار هنری:

اخباراجتماعی

اخبار ورزشی

--------------------------------------------------------------------------------------

آپلود نامحدود عکس و فایل

آپلود عکس

دریافت کد آپلود سنتر

--------------------------------------------------------------------------------------
Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
-------------------------------------------------------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------- ساخت وبلاگ
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات