وبـــــــلاگ قـــــــــرآن و عـــــــترت
سایت تخصصی قــرآن شناسی و تــدبّر در قرآن کریم و معارف اهل البیت علیهم السّلام
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


قال رسول الله صلی الله علیه

و آله و سلّم :


مَن اَرادَ عِلمَ الاَوَّلینَ وَالآخَرینَ،

فَلیُثَوِّرِ القُرآنَ


هر که علم اولین و آخرین را میخواهد،

باید آن را در قرآن بجوید.


کنزل العمال ج1 ص548




مدیر وبلاگ :سیّد محمّد روحانی
مطالب اخیر
نظرسنجی
میزان رضایتمندی خود را از مطالب وب سایت بیان بفرمایید






برچسبها


لطف حق


مادر موسی، چو موسی را به نیل

در فکند، از گفتهٔ رب جلیل

 

خود زِ ساحل کرد با حسرت نگاه

گفت کای فرزند خرد بی‌گناه

 

گر فراموشت کند لطف خدای

چون رهی زین کشتی بی ناخدای

 

گر نیارد ایزد پاکت بیاد

آب خاکت را دهد ناگه بباد

 

وحی آمد کاین چه فکر باطل است

رهرو ما اینک اندر منزل است

 

پردهٔ شک را برانداز از میان

تا ببینی سود کردی یا زیان

 

ما گرفتیم آنچه را انداختی

دست حق را دیدی و نشناختی

 

در تو، تنها عشق و مهر مادری است

شیوهٔ ما، عدل و بنده پروری است

 

نیست بازی کار حق، خود را مباز

آنچه بردیم از تو، باز آریم باز

 

سطح آب از گاهوارش خوشتر است

دایه‌اش سیلاب و موجش مادر است

 

رودها از خود نه طغیان میکنند

آنچه میگوئیم ما، آن میکنند

 

ما، بدریا حکم طوفان میدهیم

ما، بسیل و موج فرمان می‌دهیم

 

نسبت نسیان بذات حق مده

بار کفر است این، بدوش خود منه

 

به که برگردی، بما بسپاریش

کی تو از ما دوست‌تر میداریش

 

نقش هستی، نقشی از ایوان ماست

خاک و باد و آب، سرگردان ماست

 

قطره‌ای کز جویباری میرود

از پی انجام کاری میرود

 

ما بسی گم گشته، باز آورده‌ایم

ما، بسی بی توشه را پرورده‌ایم

 

میهمان ماست، هر کس بینواست

آشنا با ماست، چون بی آشناست

 

ما بخوانیم، ار چه ما را رد کنند

عیب پوشیها کنیم، ار بد کنند

 

سوزن ما دوخت، هر جا هر چه دوخت

زاتش ما سوخت، هر شمعی که سوخت

 

کشتئی زاسیب موجی هولناک

رفت وقتی سوی غرقاب هلاک

 

تند بادی، کرد سیرش را تباه

روزگار اهل کشتی شد سیاه

 

طاقتی در لنگر و سکان نماند

قوتی در دست کشتیبان نماند

 

ناخدایان را کیاست اندکی است

ناخدای کشتی امکان یکی است

 

بندها را تار و پود، از هم گسیخت

موج، از هر جا که راهی یافت ریخت

 

هر چه بود از مال و مردم، آب برد

زان گروه رفته، طفلی ماند خرد

 

طفل مسکین، چون کبوتر پر گرفت

بحر را چون دامن مادر گرفت

 

موجش اول، وهله، چون طومار کرد

تند باد اندیشهٔ پیکار کرد

 

بحر را گفتم دگر طوفان مکن

این بنای شوق را، ویران مکن

 

در میان مستمندان، فرق نیست

این غریق خرد، بهر غرق نیست

 

صخره را گفتم، مکن با او ستیز

قطره را گفتم، بدان جانب مریز

 

امر دادم باد را، کان شیرخوار

گیرد از دریا، گذارد در کنار

 

سنگ را گفتم بزیرش نرم شو

برف را گفتم، که آب گرم شو

 

صبح را گفتم، برویش خنده کن

نور را گفتم، دلش را زنده کن

 

لاله را گفتم، که نزدیکش بروی

ژاله را گفتم، که رخسارش بشوی

 

خار را گفتم، که خلخالش مکن

مار را گفتم، که طفلک را مزن

 

رنج را گفتم، که صبرش اندک است

اشک را گفتم، مکاهش کودک است

 

گرگ را گفتم، تن خردش مدر

دزد را گفتم، گلوبندش مبر

 

بخت را گفتم، جهانداریش ده

هوش را گفتم، که هشیاریش ده

 

تیرگیها را نمودم روشنی

ترسها را جمله کردم ایمنی

 

ایمنی دیدند و ناایمن شدند

دوستی کردم، مرا دشمن شدند

 

کارها کردند، اما پست و زشت

ساختند آئینه‌ها، اما ز خشت

 

تا که خود بشناختند از راه، چاه

چاهها کندند مردم را براه

 

روشنیها خواستند، اما ز دود

قصرها افراشتند، اما به رود

 

قصه‌ها گفتند بی‌اصل و اساس

دزدها بگماشتند از بهر پاس

 

جامها لبریز کردند از فساد

رشته‌ها رشتند در دوک عناد

 

درسها خواندند، اما درس عار

اسبها راندند، اما بی‌فسار

 

دیوها کردند دربان و وکیل

در چه محضر، محضر حی جلیل

 

سجده‌ها کردند بر هر سنگ و خاک

در چه معبد، معبد یزدان پاک

 

رهنمون گشتند در تیه ضلال

توشه‌ها بردند از وزر و وبال

 

از تنور خودپسندی، شد بلند

شعلهٔ کردارهای ناپسند

 

وارهاندیم آن غریق بی‌نوا

تا رهید از مرگ، شد صید هوی

 

آخر، آن نور تجلی دود شد

آن یتیم بی‌گنه، نمرود شد

 

رزمجوئی کرد با چون من کسی

خواست یاری، از عقاب و کرکسی

 

کردمش با مهربانیها بزرگ

شد بزرگ و تیره دلتر شد ز گرگ

 

برق عجب، آتش بسی افروخته

وز شراری، خانمان‌ها سوخته

 

خواست تا لاف خداوندی زند

برج و باروی خدا را بشکند

 

رای بد زد، گشت پست و تیره رای

سرکشی کرد و فکندیمش ز پای

 

پشه‌ای را حکم فرمودم که خیز

خاکش اندر دیدهٔ خودبین بریز

 

تا نماند باد عجبش در دماغ

تیرگی را نام نگذارد چراغ

 

ما که دشمن را چنین میپروریم

دوستان را از نظر، چون میبریم

 

آنکه با نمرود، این احسان کند

ظلم، کی با موسی عمران کند

 

این سخن، پروین، نه از روی هوی ست

هر کجا نوری است، ز انوار خداست

 

پروین اعتصامی






نوع مطلب : پیــــامبـــــــــران الــــــهی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
یکشنبه 29 دی 1398


تواضع حضرت سلیمان


سلیمان علیه السلام ، دارای چنان حشمت و جلال و عظمتی بود كه او را در این زمینه هم پایه ای نبود ، ولی به اندازه ای متواضعانه و باانصاف رفتار می كرد كه حتّی موری ناتوان هم می توانست او را محاكمه كند و حقّ طبیعی خود را از سلیمان دریافت دارد .


روزی موری روی دستش به حركت آمد ، سلیمان مور را از روی دستش برداشت و بر زمین گذاشت ، سلیمان مانند همه فكر نمیكرد كه مور بر او اعتراض كند و وی را مورد بازخواست قرار دهد ، ولی تواضع و عدالت و ضعیف نوازی سلیمان كار را به جایی رسانیده بود كه مور لب به سخن گشوده عرضه داشت :

این خودپسندی چیست ؟

این بزرگ منشی چیست؟

مگر نمیدانی من بنده  خدایی هستم كه تو نیز بنده او هستی؟

از نظر بندگی خدا چه تفاوتی میان من و توست كه تو با من چنین رفتاری كردی ؟

سلیمان ، از صراحت گویی مور متأثر شد .

آری ، دچار اضطراب و تأثر شد كه اگر روز قیامت با چنین بیانی در پیشگاه حق محاكمه شود چه باید كرد.


همین اضطراب و تأثر او را از حال طبیعی خارج ساخت، وقتی به حال آمد فرمان داد مور احضار شود .


شاید شما فكر كنید مور را احضار كرد تا به جرم صراحت لهجه گرفتارش كند و او را از زیر شكنجه و آزار قرار دهد! ولی سلیمان مرد خداست، دارای مقام نبوت است، به همه حسنات اخلاقی آراسته است و كمالات انسانی در او جلوه گر است.

او از صراحت گفتار مور خوشحال شد و از اینكه زیر دستانش این همه آزادی دارند كه حتی مثل موری جرأت اعتراض دارد ، خرسند گردید .


سلیمان از مور پرسید : چرا با چنین صراحت لهجه سخن گفتی و چرا اینگونه اعتراض كردی ؟

مور گفت : پوست و گوشت و اندام من ضعیف است، شما مرا گرفتی و به زمین افكندی و دست و پا و بدنم در فشار قرار گرفت و مرا ناراحت كرد و این برخورد سبب شد تا من بر تو اعتراض كنم .


سلیمان گفت : چون تو را به زمین افكندم و سبب ناراحتی ات را فراهم ساختم و دچار شكنجه ات كردم از تو عذر می خواهم، یقیناً من این كار را از روی قصد و غرض بدی انجام ندادم و چون قصد بدی در كار نبود جای عذر دارد بنابراین از تو معذرت می خواهم .

آری ، سلیمان با آن جلال و حشمت وقتی میبیند اندكی از حدود اخلاق ، پا فراتر گذاشته ناراحت می شود و از طرف مقابلش گرچه موری ضعیف است عذرخواهی می كند!!!

مور گفت : من از تو گذشت می كنم و از این كاری كه كردی چشم پوشی می نمایم به شرط این كه روی آوردنت به دنیا از روی شهوت و میل نباشد ، ثروت و مال دنیا را برای رفاه و آسایش هم نوع خود بخواهی ، غرق در خوش گذرانی و اسراف نشوی، آن چنان دچار خوشی لذت نگردی تا ملت بی نوا را از یاد ببری ، هر درمانده و وامانده ای از تو كمك و یاری طلبید به او یاری رسانی .

سلیمان كه قلب پاكش مملو از مهربانی و محبت و لطف و عنایت به زیر دستان بود ، شرایط مور را متواضعانه پذیرفت و مور هم از سلیمان درگذشت.

قصص الانبیاء ثعلبی ص288






نوع مطلب : پیــــامبـــــــــران الــــــهی، 
برچسب ها : داستانهایی از زندگی و سیره پیامبران،
لینک های مرتبط :
          
جمعه 27 دی 1398



گفتگوی جبرئیل و نجات حضرت یوسف از قعر چاه بوسیله صلوات


امام صادق(ع) می‌ فرمایند :

 وقتی یوسف را در چاه انداختند، «نزّل علیه جبرئیل(ع) فقال له: یا غلام!» معلوم می‌شود نوجوان است. می‌گوید: اینجا چه می‌کنی؟ (چون جبرئیل را نمی‌شناخته و تا به حال وحی بر او نشده است که جبرئیل را بشناسد.) «من طرحک فی هذا الجب»

چه کسی تو را در چاه انداخته است؟ 


«فقال اخوتی لمنزلتی من ابی حَسدونی و لذلک فی هذا الجب طرحونی» 

برادران من بخاطر اینکه نزد پدرم منزلتی پیدا کرده بودم، حسادت کردند و مرا در این چاه انداختند. 


«فقال له جبرئیل أتحب أن تخرج من هذا الجب» 

می‌خواهی از این چاه بیرون بروی؟ 


«ذلک الی  اله ابراهیم و اسحاق و یعقوب» 

این به خدای ابراهیم و اسحاق و یعقوب وابسته است (که اگر او 

اراده کند من هم می‌خواهم. در اوج سختی نمی‌گوید: می‌خواهم!) 


«فقال له جبرئیل فان اله ابراهیم و اسحاق و یعقوب یقول لک»

 آنها به تو پیغام می‌دهند که این را بگو:


 «اللهم انی اسئلک بان لک الحمد لا اله الا انت المنان، بدیع السماوات و الارض ان تصلی علی محمدٍ و آل محمد و ان تجعل لی من امری فرجاً و مخرجاً و ترزقنی من حیث احتسب و من حیث لا احتسب»

یوسف این را گفت و بعد جریان کاروان و حرکت کاروان به 

سمت چاه بود.

.

.

.

نتیجه گیری های دیگری از این داستان


یعنی یوسف در سنین نوجوانی با همان آن فراز و نشیب‌ها باز هم وقتی درخواست کمک از کسی می‌کند از خدای متعال درخواست می‌کند.

و با این حساب با آن همه سختی، می‌توانیم بگوییم چاه برای یوسف(ع) معراج بود. معراج فقط به آسمان رفتن نیست. گاهی در دل چاه قرار گرفتن معراج است.

 


كتاب آثار و برکات صلوات در دنیا، برزخ و قیامت

مؤلف : عباس عزیزى 






نوع مطلب : پیــــامبـــــــــران الــــــهی، احادیث فضائل ذکر صلـــوات، احادیث در تمام زمینه ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
پنجشنبه 2 اسفند 1397



فضیلت شیعه على بن ابى طالب علیه السّلام


شب بود، جمعى از اصحاب در محضر رسول خدا - صلى الله علیه و آله - نشسته بودند و از بیانات آن بزرگوار بهره مند مى شدند، آن بزرگوار در آن شب این جریان را بیان كرد و فرمودند:
آن شب كه من را به سوى آسمان ها به معراج بردند یعنى در شب 17 یا 21 ماه رمضان سال 10 یا 12 بعثت هنگامى كه به آسمان سوم رسیدم ، منبرى براى من نصب نمودند، من بر عرشه منبر قرار گرفتم و ابراهیم خلیل - علیه السلام - در پله پایین عرش منبر قرار گرفته بودند و سایر پیامبران در پله هاى پایین ترى قرار داشتند. در این هنگام على - علیه السلام - ظاهر شد كه بر شترى از نور، سوار بود و صورتش مانند شب چهارده مى درخشید، و جمعى چون ستارگان تابان در اطراف او بودند، در این وقت ، ابراهیم - علیه السلام - به من گفت :
این (اشاره به على علیه السّلام ) كدام پیامبر بزرگ و یا فرشته بلند مقام است؟
گفتم : او نه پیامبر است و نه فرشته ؛ بلكه برادرم و پسر عمویم و دامادم و وارث علمم على بن ابى طالب است .
پرسیداین گروهى كه در اطراف او هستند، كیانند؟
گفتم : این گروه ، شیعیان على بن ابى طالب هستند.
ابراهیم - علیه السلام - علاقه مند شد كه جزء شیعیان على - علیه السلام - باشد به خدا عرض كردپروردگارا! من را از شیعیان على بن ابى طالب - علیه السلام - قرار بده 
در این هنگام جبرییل نازل شد و آیه 81 سوره صافات را خواند و ان من شیعته لاءبراهیم .؛ و از شیعیان او در اصول اعتقادات ابراهیم است. 
پیامبر - صلى الله علیه و آله - به اصحاب فرمودهر گاه بر پیامبر پیشین صلوات فرستادید، نخست به من صلوات بفرستید، سپس به آنها، جز در مورد ابراهیم خلیل - علیه السلام - كه هر گاه خواستید به من صلوات بفرستید، نخست به ابراهیم خلیل - علیه السلام - صلوات بفرستید
پرسیدند: چرا؟
فرمودندبه همین دلیل كه بیان كردم ، او آرزو كرد تا از شیعیان على بن ابى طالب باشد.


كتاب آثار و برکات صلوات در دنیا، برزخ و قیامت

مؤلف : عباس عزیزى 






نوع مطلب : پیــــامبـــــــــران الــــــهی، امـــــــام علـــــــــــــــــی، احادیث فضائل ذکر صلـــوات، احادیث در تمام زمینه ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
پنجشنبه 27 دی 1397


داستان کوتاه آموزنده/ شماره 39


من که آمدم عقل می‌رود!!!


حضرت آدم نشسته بود، شش نفر آمدند، سه نفر طرف راستش نشستند و سه نفر طرف چپ.به یکی از سمت راستی‌ها گفت: «تو کیستی؟»گفت: «عقل.»پرسید: «جای تو کجاست؟»گفت: «مغز.»از دومی پرسید: «تو کیستی؟»گفت: «مهر.»پرسید: «جای تو کجاست؟»گفت: «دل.»از سومی پرسید: «تو کیستی؟»گفت: «حیا.»پرسید: «جایت کجاست؟»گفت: «چشم.»سپس به جانب چپ نگریست و از یکی سؤال کرد: «تو کیستی؟»جواب داد: «تکبر.»پرسید: «محلت کجاست؟»گفت: «مغز.»گفت: «با عقل یک جایید؟»گفت: «من که آمدم عقل می‌رود.»از دومی پرسید: «تو کیستی؟»جواب داد: «حسد.»محلش را پرسید.گفت: «دل.»پرسید: «با مهر یک مکان دارید؟»گفت: «من که بیایم، مهر خواهد رفت.»از سومی پرسید: «کیستی؟»گفت: «طمع.»پرسید: «مرکزت کجاست؟»گفت: «چشم.»گفت: «با حیا یک جا هستید؟»گفت: «چون من داخل شوم، حیا خارج می‌شود.»





نوع مطلب : پیــــامبـــــــــران الــــــهی، داستانهای کوتاه آموزنده ، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
شنبه 15 دی 1397



اهمیّت حفظ اوقات نماز و موضوع تأخیر در نماز عصر حضرت سلیمان



إِنَّ الصَّلاةَ كانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ كِتاباً مَوْقُوتاً (نساء/103)

همانا نماز را به پا دارید زیرا نماز بر مؤمنان در اوقات معین مقرر شده است.


امام صادق علیه السّلام در ذیل آیه فرموده اند:

فرمودند: كِتاباً مَوْقُوتاً یعنى فریضه ‏اى واجب و مقصود وجوب آن بر مؤمنین است و اگر آنطور كه مخالفین مى‏ گویند باشد باید سلیمان بن داود هلاك شده باشد، چه آنكه وى نماز عصرش را تأخیر انداخت تا خورشید پشت حجاب كوهها پنهان و مخفى شد و اگر قبل از غایب‏ شدنش نماز را خوانده بود در وقتش اداء كرده بود و هیچ نمازى از نظر وقت طولانى‏ تر از نماز عصر نمى ‏باشد[1]



( 1)- مرحوم مصنّف در كتاب من لا یحضره الفقیه ح(1) ص(129) در توضیح این حدیث مى‏ فرماید:

جهّال از اهل خلاف اینطور پنداشته ‏اند كه حضرت سلیمان علیه السّلام روزى اسب ها را سان مى‏ دید و آنها را از نظر مى‏ گذرانید، حضرت مشغول و سرگرم آنها بود كه خورشید غروب كرد و وقت نماز منقضى شد و وقتى متوجه شد بسیار متأثر و ناراحت گردید و از شدّت غضب فرمان داد اسب ها را برگردانند و سپس امر نمود ساق پاها و گردنهاى آنها را زده و بدین ترتیب این حیوانات را كشتند و فرمود: این حیوانات مرا از ذكر پروردگارم باز داشتند.

این گفتار صحیح نیست و واقع امر طبق گفته اهل خلاف نمى‏ باشد چه آنكه شأن نبى و پیامبر خدا اجلّ است از مثل چنین كردارى زیرا اسبها گناهى نداشته تا مستوجب چنین فعل قبیحى باشند و اساساٌ آنها خود را بر وى عرضه نكرده و او را آنها مشغول ننموده بودند و از این كه بگذاریم اسبها مكلّف نبودند تا مرتكب گناه باشند در نتیجه عقاب و مؤاخذه شوند و صحیح آن است كه سلیمان علیه السّلام عصرى بود كه بهایم و اسب ها را از نظر مى‏ گذراند و به واسطه سرگرم شدن به آنها نمازش تأخیر افتاد تا خورشید غروب كرد وقتى متوجه شد به فرشتگان گفت: آفتاب را برگردانید تا من نمازم را بخوانم، آنها آفتاب را باز گردانیدند، وى ایستاد ساق پا و گردن خود را مسح نمود( وضوء آنها را در آن شریعت چنین بود) و سپس به اصحابش كه نمازهای شان قضاء شده بود فرمان داد با او نمازهای شان را خواندند و پس از فراغت از نماز خورشید غروب كرد و ستارگان در آسمان ظاهر شدند.

 

برگرفته از: کتاب علل الشرایع شیخ صدوق-جلد دوم-باب385 –(نوادر)-حدیث 79-مطلب شماره 578




حضرت سلیمان، فرزند حضرت داوود(ع)، سومین پیامبر بزرگ بنی‌اسرائیل است که خداوند از مواهب هستی، فضل بی‌شماری بدو عطا کرده از جمله خلافت بر پهنه وسیعی از مناطق جغرافیایی، تسخیر لشکریانی از جن، انس و حیوانات و نیز علم تکلم به زبان حیوانات. با این همه برخی از اهل تفسیر به نقل از سیر و تواریخ اسلامی، داستانی را آورده‌اند که با نگاهی علمای شیعی در مساله عصمت پیامبران، منافات دارد.

بزرگان شیعی از جمله سید مرتضی در تنزیه الانبیاء، ساحت مقدس این پیامبر عظیم الشان را مبرای از هر گونه خطا و سهو دانسته و در تنزیه چهره حضرتش از این گونه نسبت‌ها کوشیده‌اند. این نگاه بعدتر توسط اجلّه مفسران شیعه همچون فیض کاشانی و علامه طباطبایی تقویت شد. با این تفاوت که صاحب تفسیر المیزان، بر این باور است که انبیاء در حوزه امور فردی که دخلی به احکام و دیانت مردم ندارد، معصوم از خطا و رخنه شیطان نیستند. دیدگاه علامه سپس توسط برخی شاگردان وی، آیت الله جوادی آملی و آیت الله سبحانی به نقد کشیده شد.

بنابر نقل برخی از مفسران، سلیمان نبی، به خیول و اسب‌های تیزپا و چالاک بسیار علاقمند بود تا بدانجا که گاهی آنچنان در تماشای آنها غرقه می‌شد که خدا را نیز از یاد می‌برد!

مورد استناد آنها، آیاتی است از سوره مبارکه «ص» که می‌فرماید:
 
وَوَهَبْنَا لِدَاوُودَ سُلَیْمَانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ * إِذْ عُرِضَ عَلَیْهِ بِالْعَشِیِّ الصَّافِنَاتُ الجِیَادُ * فَقَالَ إِنِّی أَحْبَبْتُ حُبَّ الخَیْرِ عَن ذِكْرِ رَبِّی حَتَّىٰ تَوَارَتْ بِالحِجَابِ * رُدُّوهَا عَلَیَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالأَعْنَاقِ (ص/۳۳-۳۰)

و سلیمان را به داود بخشیدیم، چه نیکو بنده ای بود به راستی او بسیار رجوع کننده [به خدا] بود * [یاد کن] هنگامی را که در پایان روز اسب های چابک و تیزرو بر او عرضه کردند * پس گفت: من دوستی اسبان را بر یاد پروردگارم [که نماز مستحب پایان روز استاختیار کردم [زیرا می خواهم از آنان در جهاد با دشمن استفاده کنم و همواره به آنها نظر میکرد] تا [خورشید] پشت پرده افق پنهان شد. * [اسب ها چنان توجه او را جلب کرده بودند که گفت:] آنها را به من بازگردانید. پس [برای نوازش آنها] به دست کشیدن به ساق ها و گردن های آنها پرداخت.

 

فقه اللّغة آیات

نخست نگاهی بیفکنیم به معانی واژگان این آیات(فقه اللغه)
«عشىّ» به معناى آخر روز و عصر است و «صافنات» (جمع «صافنة») به اسب‌هایى گفته مى‌شود که بر روى سه دست و پا ایستاده و دست راست خود را کمى بلند مى‌کنند و تنها نوک جلوى سم را بر زمین مى‌گذارند (این حالت مخصوص اسب‌هاى نجیب و اصیل است).[

«جیاد» جمع «جواد» در اینجا به معنى اسب‌هاى سریع السیر و تندرو است و در اصل از ماده «جود» و بخشش گرفته شده، منتهى «جود» در انسان از طریق بخشیدن مال است و در اسب 

از طریق سرعت سیر.[


دو اشکال مبنایی
برخی تفسیرها مناقشه انگیز بوده و دو اشکال جدی متوجه آنهاست:
یک. حضرت سلیمان(ع) دیدن اسبان را بر ذکر خدا مقدم داشت و این خلاف شاء انبیاست.

دو. سلیمان آنچنان غرق در تماشای اسبان شد که خورشید غروب کرد و نماز حضرتش قضا شد.


پاسخ اهل تفسیر

مفسران در تفسیر این آیات سه گونه دیدگاه به میان آورده‌اند:


دیدگاه اول

برخی، کلمه «أَحْبَبْتُ» در عبارت «إِنىّ‏ أَحْبَبْتُ حُبَّ الخیر عَن ذِکْرِ رَبىّ‏» را به معنای «أنبت» گرفته‌اند؛ و چنین توجیه کرده‌اند که سلیمان اسب را برای جهاد در راه خدا دوست داشته و نه از روی هوا و هوس، بنابراین دوستی اسبان در امتداد محبت خداست و از این رو، قدحی به ساحت شریف ایشان وارد نیست.[

 

اما از آنجا که در برداشت این گروه، مرجع ضمیر در «تَوَارَتْ بِالحْجَابِ» و «رُدُّوهَا» به شمس (خورشید) بر می‌گردد، لذا اشکال دوم همچنان بر آنها وارد است.

 

علامه طباطبایی، کلمه «العشی» در آیه قبل را مویدی بر این برداشت می‌داند و جمله «فَطَفِقَ مَسْحَا بِالسُّوقِ وَ الْأَعْنَاقِ» را کنایه از وضو گرفتن سلیمان. آنگاه در پاسخ اشکال دوم می گوید: «علاقه سلیمان(ع) به اسبان براى خدا بوده، و علاقه به خدا او را علاقه‌مند به اسبان می‌کرد، چون می‌خواست آنها را براى جهاد در راه خدا تربیت کند، پس رفتنش و حضورش براى عرضه اسبان به وى، خود عبادت بوده است. پس در حقیقت عبادتى او را از عبادتى دیگر بازداشته، چیزى که هست نماز در نظر وى مهم‌تر از آن عبادت 

دیگر بوده است».[

 

به نظر می‌رسد آنچه موجب شده است مرحوم علامه، پدیده «رد الشمس» را مفروض بینگارند، روایات پرشماری است که در منابع روایی عامه و شیعی آمده است.

این در حالی است که سید مرتضی، این روایات را ضعیف برشمرده بر این باور است که حتی اگر روایات صحیح هم باشد با فرض مخالفت با اقتضای ادله، نباید بدانها وقعی نهاد. آنگاه به یکی از ادله اشاره کرده 

و می‌گوید:
«
خداوند در ابتدای آیه مدح و تعریف سلیمان را می‌کند: نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ‏ و با این بیان دیگر معنا ندارد که در ابتدا مدح سلیمان گفته شود و در انتهای آیه، مطلبی در نکوهش و تقبیح عمل سلیمان 

آورده شود».[

دیدگاه دوم

با گروه اول برخی با ارجاع ضمیر در «تَوَارَتْ بِالحْجَابِ» و «رُدُّوهَا» به «الصافنات الجیاد» به جای «شمس»، به گونه‌ای سخن گفته‌اند که دو اشکال فوق پاسخ یافته است.

 

چنانکه گفته‌اند: «سلیمان كه از مشاهده این اسب‌هاى چابك و آماده براى جهاد و پیكار با دشمن خرسند شده بود همچنان آنها را نگاه مى‌كرد و چشم به آنها دوخته بود تا از دیدگانش پنهان شدند (حتى توارت بالحجاب). صحنه آنقدر جالب و زیبا و براى یك فرمانده بزرگ همچون سلیمان نشاط آور بود كه او دستور داد بار دیگر این اسب‌ها را براى من بازگردانید (ردوها على). به هنگامى كه مامورانش این فرمان را اطاعت كردند و اسب‌ها را بازگرداندند سلیمان شخصا آنها را مورد نوازش قرار داد و دست به ساق‌ها و گردن‌هاى آنها كشید (فطفق مسحا بالسوق و الاعناق). و به این وسیله هم مربیان آنها را تشویق كرد، و هم از آنها قدردانى نمود، زیرا معمول است هنگامى كه مى‌خواهند از مركبى قدردانى كنند دست بر سر و صورت و یال و گردن، یا بر پایش مى‌كشند، و چنین ابراز علاقه‌اى در برابر وسیله مؤثرى كه انسان را در هدف‌هاى والایش كمك مى‌كنند از پیغمبر بزرگى همچون سلیمان تعجب آور نیست».[

 

ارزیابی نهایی

چنانکه گذشت بر دیدگاه دوم کمترین اشکال وارد است. سید مرتضی علم الهدی در تنزیه الأنبیاء (ص ۹۵ـ۹۷)، فخر رازی در مفاتیح الغیب(ج۷، ص ۱۳۶) و مرحوم مجلسی در بحار الأنوار(ج۱۴، ص ۱۰۲-۱۰۴)، به این قول گرایش نشان داده‌اند اما به نظر راقم این سطور، تنقیح و مدلل سازی این نظریه در زمان ما، توسط صاحب تفسیر موضوعی منشور جاوید، صورت پذیرفته است. 

ایشان با طرح اشکالاتی بر دیدگاه نخست، سعی در تقویت دیدگاه اخیر نموده‌اند؛ که از آن جمله‌اند: 

۱. اگر مقصود از آن خطاب به فرشتگان است كه خورشید را براى او باز گردانند، یك چنین خطاب آمرانه‌اى از سلیمان به ملائكه خدا، با مقام او سازگار نیست.

 

۲. اگر مقصود از (فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَالأَعْناقِ) شستن ساق و گردن به عنوان وضو است، چرا اوّلاً، به جاى «غسل» ، «مسح» به كار برده؟ و ثانیاً چرا به جاى «عُنُق» از لفظ «اعناق» كه جمع است استفاده كرده است در حالى كه سلیمان یك گردن بیش نداشت و ثالثاً اطلاق لفظ «سوق» و اراده دو «ساق» كاملاً بر خلاف ظاهر است.

 

۳. ارجاع ضمیر به خورشید، نادرست است چون گذشته از اینكه نامى از آن در آیه‌ها نیامده، خلاف ظاهر است و كلمه «بِالعشی» در آیه پیشین نیز در تعیین مرجع ضمیر «توارت» کفایت نمی‌کند.

 

۴. تصرف در جهان آفرینش براى پیامبران در مقام اعجاز و اظهار كرامت كاملاً امكان پذیر است و آیات قرآن كاملاً بر آن دلالت دارد: ولى این مورد، مقام اعجاز و اظهار كرامت نبوده كه او به چنین كار عظیمى دست بزند، در حالى كه مى‌توانست آن فریضه را قضا كند، و اگر هم نمازِ فوت شده، نمازِ نافله بوده -چنان كه در برخى از تفاسیر آمده است - فوت آن اشكالى نداشت و نیازى نبود كه از ولایت تكوینى خود براى قضاى آن بهره بگیرد.[

 

پی‌نوشت‌ها :

۱تفسیر راهنما، جمعی از نویسندگان
۲تفسیر نمونه، مکارم شیرازی، جلد ۱۹، ص ۲۷۳
۳. تفسیر الصافی، فیض کاشانی، ملامحسن، ج ۴، ص ۲۹۸
۴. ترجمه تفسیر المیزان، موسوی همدانی، سید محمد باقر، ج ۱۷، ص ۳۰۹– ۳۰۸
۵. تنزیه الأنبیاء(ع)، علم الهدی، علی بن حسین، ص ۹۳

۶. تفسیر نمونه، مکارم شیرازی، جلد ۱۹، صفحه ۲۷۳

۷. بنگرید به: تفسیر منشور جاوید، سبحانی، جعفر، ج۴، ص ۱۹۸-۱۹۶ 





نوع مطلب : 04-سوره نسـاء، 38-سوره ص، تــــدبّــــــر در قــــــــرآن، پیــــامبـــــــــران الــــــهی، علل الشرایع، اســـــــــــــــــــــــرار نماز، 
برچسب ها : تدبّر در قرآن،
لینک های مرتبط :
          
شنبه 10 آذر 1397



بهشتی که حضرت آدم در آن بود، چگونه بهشتی بود؟


از امام صادق علیه السّلام راجع به جنّت و بهشت آدم علیه السّلام سؤال شد،

حضرت فرمودند: آن بهشت، بهشتى بود از بهشت ‏هاى دنیا، كه خورشید و ماه درآن طلوع مى‏ كرده و ظاهر مى ‏شدند و اگر از بهشت‏ هاى جاودان و آخرت مى‏ بود هرگز آدم از آن اخراج نمى‏ شد.



برگرفته از: کتاب علل الشرایع شیخ صدوق-جلد دوم-باب385 –(نوادر)-حدیث 55-مطلب شماره 569




نوع مطلب : پیــــامبـــــــــران الــــــهی، علل الشرایع، علل الشرایع(اسرار)، 02-سوره بـقـرة، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
پنجشنبه 8 آذر 1397


سئوال مرد شامی از آقا امیر المؤمنین علیه السلام

 در مسجد جامع كوفه در مورد: 



 كشتى نوح طول و عرضش چقدر بود؟


حضرت فرمودند: طولش هشتصد ذراع و عرضش پانصد ذراع و ارتفاعش در آسمان هشتاد ذراع بود.



برگرفته از: کتاب علل الشرایع شیخ صدوق-جلد دوم-باب 385-حدیث 44نـوادر-/31-مطلب شماره 566




نوع مطلب : پیــــامبـــــــــران الــــــهی، اســــــــــــــرار عالم خلفت، علل الشرایع، علل الشرایع(اسرار)، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
پنجشنبه 8 آذر 1397


مقصود از گرگ حضرت یوسف چیست؟

(تـدبّـر قـرآنـی)




در تفسیر منهج الصادقین در در ذیل آیات 17 و 18 از سوره مبارکه یوسف:

قالُوا یا أَبانا إِنَّا ذَهَبْنا نَسْتَبِقُ وَ تَرَكْنا یُوسُفَ عِنْدَ مَتاعِنا فَأَكَلَهُ الذِّئْبُ وَ ما أَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَنا وَ لَوْ كُنَّا صادِقینَ، وَ جاؤُ عَلى‏ قَمیصِهِ بِدَمٍ كَذِبٍ قالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ أَنْفُسُكُمْ أَمْراً فَصَبْرٌ جَمیلٌ وَ اللَّهُ الْمُسْتَعانُ عَلى‏ ما تَصِفُونَ (یوسف/17)

 گفتند: «اى پدر! ما رفتیم و مشغول مسابقه شدیم، و یوسف را نزد اثاث خود گذاردیم و گرگ او را خورد! تو هرگز سخن ما را باور نخواهى كرد، هر چند راستگو باشیم! و پیراهن او را با خونى دروغین(آغشته ساخته، نزد پدر) آوردند گفت: «هوسهاى نفسانى شما این كار را برایتان آراسته! من صبر جمیل(و شكیبایى خالى از ناسپاسى) خواهم داشت و در برابر آنچه مى‌گویید، از خداوند یارى مى‌طلبم


بر اساس روایات معتبر و آیات قرآن، انبیا، با اذن خداوند، زبان حیوانات و پرندگان را می فهمیدند.(1) حضرت یعقوب نیز یكی از پیامبران الهی بود. بنابراین وقوع ابن مسئله محال نیست اما پس از رسیدن خبر برادران یوسف، قرائن و شواهدی بود كه یعقوب را از سخن گفتن با گرگ بی نیاز می كرد.
برادران یوسف شبانگاه با چشم گریان نزد پدر باز گشتند، گفتند قصّه این است كه ما در صحرا برای مسابقه رفتیم و یوسف را بر سر متاع خود گذاردیم وقتی بازگشتیم یوسف را گرگ طعمه خود كرده بود. و هر چند بار ما راست بگوئیم تو باور نخواهی كرد.(2)
پسران یعقوب می دانستند كه پدر دروغ آنها را باور نمی كند، لذا برای تحریك احساس پدر گفتند اگر چه گفتار ما برای تو باور كردنی نیست.
پیراهن یوسف را به خون آغشته ساختند، در حالی كه پیراهن سالم بود، و موجب افشای دروغ آنان شد. چون گرگ اگر یوسف را می درید پیراهن را نیز تكه پاره می كرد. لذا یعقوب گفت: بلكه این دروغ و فریب شیطانی در نظر شما بسیار زیبا می نماید. لذا در این مصیبت صبر جمیل می كنم پس خداست كه مرا یاری تواند كرد.(3)
از سیاق آیه فهمیده می شود كه بیان یعقوب بل سولت لكم انفسكم امرا خود تكذیب دعوی آنان و هم بیان این جهت است كه من به خوبی می دانم فقدان یوسف مستند به این گفته های شما و دریدن نیست، بلكه به مكر و خدعه ایست كه شما به كار برده اید.
ابو حمزه ثمالی از امام سجاد ـ علیه السلام ـ نقل می كند: حضرت فرمود: یعقوب پیامبر بود و یوسف هم پیامبر بود و به خوبی می دانستند كه گوشت پیامبر بر گرگ حرام است.(4)
از اینروی نیازی به سئوال نبود.
آنچه كه از ظاهر آیات فهمیده می شود این است كه یعقوب به خوبی می دانست كه گرگ یوسف را ندریده و لذا به هر نحو ممكن سعی می كرد كه برادران یوسف به گناه خود اعتراف كنند. چون انبیاء و اولیاء الهی (ائمه) زبان حیوانات را می فهمند، از اینرو سخن گفتن یعقوب با گرگ محال نیست كه برای رسوا كردن و نمایاندن دروغ برادران امكان پذیر بود تا آنان هدایت شوند. و گرنه از حقیقت مطلع بود و به همین جهت بود كه به یوسف گفت خوابت را به برادران بازگو نكن.
محمد بن جریر طبری (شیعی) با سند خود از رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ نقل می كند كه: وقتی كه برادران یوسف وی را در چاه انداختند گریان برگشتند و گفتند: یوسف را گرگ دریده، یعقوب حرف آنها را باور نكرد. و آنها به صحرا برگشتند و گرگی را گرفته پیش یعقوب آوردند. یعقوب ـ علیه السلام ـ با گرگ سخن گفت: كه آیا پسرم را تو خوردی؟ گرگ گفت: ای پیامبر خدا، قسم به خدا من گوشت هیچ انسانی را تا به حال نخورده ام و همانا تو خود می دانی كه گوشت پیامبران و اولادشان بر وحشی ها حرام است.(5) البته در این روایت كه گرگ گفته، بلكه برادران یوسف او را دریده اند و بعد از آن گرگ وحشی شده است اشاره ای نشده است.
این روایت فقط دركتاب نوادر المعجزات طبری آمده است و در دیگر روایت هایی كه از پیامبر اكرم ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ و یا ائمه معصومین ـ علیهم السلام ـ مخصوصا روایت ابو حمزه ثمالی از امام سجاد ـ علیه السلام ـ كه به طور مفصل داستان یوسف را بیان كرده است به مكالمه یعقوب با گرگ اشاره ای نشده است. پس این خبر، چندان قابل اعتنا نیست
.

پاورقی :

 1.یوسف : 13.
2. یوسف : 16 ـ 17.
3. یوسف : 18.
4. طباطبائی، تفسیر المیزان، ترجمه موسوی همدانی، سید محمد باقر، تهران، انتشارات محمدی، 1363ش، ج21، ص181.
5. طبری (شیعی)، محمد بن جریر، نوادر المعجزات، قم، موسسه الهادی، 1410ق، ص63
.



برگرفته شده از سایت : رهروان ولایت

https://www.welayatnet.com/fa/news/53553






نوع مطلب : تــــدبّــــــر در قــــــــرآن، پیــــامبـــــــــران الــــــهی، 12-سوره یـوسف، 
برچسب ها : تدبّر در قرآن،
لینک های مرتبط :
          
چهارشنبه 7 آذر 1397



سئوال مرد شامی از آقا امیر المؤمنین علیه السلام

 در مسجد جامع كوفه در مورد: 


 آن شش پیامبرى كه دو اسم داشتند چه كسانى بودند؟

حضرت فرمودند: یوشع بن نون كه ذو الكفل هم گفته مى ‏شد، یعقوب كه اسرائیل نیز نام داشت خضر كه اسم دیگرش ارمیا بود، یونس كه به ذو النون نیز موسوم بود، عیسى كه مسیح نیز خوانده مى ‏شد و حضرت محمّد كه نام دیگر آن جناب احمد صلوات اللَّه علیه مى ‏باشد.


برگرفته از: کتاب علل الشرایع شیخ صدوق-جلد دوم-باب 385-حدیث 44(نـوادر)/30-مطلب شماره 565






نوع مطلب : پیــــامبـــــــــران الــــــهی، علل الشرایع، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
یکشنبه 4 آذر 1397


( کل صفحات : 12 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   


موضوعات
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
ابزار وبلاگ نویسی

وبـــــــلاگ قـــــــــرآن و عـــــــترت

اخبار ایران:

اخبار جهان:

اخبار اقتصادی:

اخبار علمی

اخبار فناوری و اطلاعات

اخبار هنری:

اخباراجتماعی

اخبار ورزشی

--------------------------------------------------------------------------------------

آپلود نامحدود عکس و فایل

آپلود عکس

دریافت کد آپلود سنتر

--------------------------------------------------------------------------------------
Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
-------------------------------------------------------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------- ساخت وبلاگ
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات