وبـــــــلاگ قـــــــــرآن و عـــــــترت
سایت تخصصی قــرآن شناسی و تــدبّر در قرآن کریم و معارف اهل البیت علیهم السّلام
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


@@@@@@@@@@@@

«به نام خداوند علیم و حكیم»

جهان آفرینش دارای رموز و معمّاهایی است كه انسان ها باید همیشه در جست و جوی آن باشند و هر یك از شگفتیهای این جهان دارای كلیدهایی است كه قفل این رموز را باز می كنند.

ما انسانها با تلاش و كوشش می توانیم توانایی آن را داشته باشیم که با كمی اندیشه همراه با عمل و با استفاده از شاه كلید اصلی یعنی «قرآن کریم» این كلیدها را از آن خود كنیم و به راز آفرینش دست پیدا كنیم.

زندگی بدون كاوش معنا ندارد و زمانی زندگی معنا پیدا می كند كه در آن رمزی وجود داشته با شد و همچنین فردی باشد كه در جست و جوی یافتن آن رمز باشد.

@@@@@@@@@@@@

قال رسول الله صلی الله علیه

و آله و سلّم :


مَن اَرادَ عِلمَ الاَوَّلینَ وَالآخَرینَ،

فَلیُثَوِّرِ القُرآنَ


هر که علم اولین و آخرین را میخواهد،

باید آن را در قرآن بجوید.


کنزالعمال ج1 ص548

مدیر وبلاگ :سیّد محمّد روحانی
مطالب اخیر
نظرسنجی
میزان رضایتمندی خود را از مطالب وب سایت بیان بفرمایید






برچسبها





شرح زیارت جامعه کبیره-قسمت2


تفسیر جمله أُمناءُ الرّحمن

 

زیارت جامعه کبیره ۲۵۰ویژگی امام شناسی است.

در این زیارت به ائمه اطهار علیهم السلام می گوییم.

((أمناء الرحمن))

امین را هم به اسم فاعل می گویند وهم به اسم مفعول یعنی مؤتمن ،مثل قتیل که به مقتول هم ،قتیل میگویند.


فرق مؤتمن وامین :


مؤتمن: کسی که مورد اطمینان واعتماد کسی است ،هرچند شخص خائنی باشد.

(ظالم های روزگار با هم مؤتمن هستند،مثل آمریکا وکشورهای مثل خودش.)


امین: کسی است که وصف امانت در او،استقرار پیداکرده وواقعا ،صلاحیت اطمینان دیگران رادارد.

لقب حضرت رسول ص ،از قبل از رسالت ،"محمد امین" بود.لقب برخی از علما هم ،"امین الاسلام"،" امین الشریعة"،"امین الدین"....بود.


رحمن همانند رحیم از ریشه رحمت است.

تفاوت این دو اسم درروایت امام صادق ع بیان شده است.

الرحمن ،اسم خاص بصفة عامة،والرحیم ،إسم عام بصفة خاصة.


رحمان اسم خاص (دیگران رانمی توان نامید)خدای سبحان است وبیانگر رحمت عامه است.ورحیم اسم عام است(بر دیگران نیز اطلاق می شود)اما شامل رحمت های ویژه است که اختصاص به مؤمنان داردـ

 

درسی از کتاب ادب فنای مقربان(شرح زیارت جامعه کبیره)،آیت الله جوادی آملی





نوع مطلب :
برچسب ها : شرح فرازهایی از زیارت جامعه کبیره،
لینک های مرتبط :
          
پنجشنبه 9 آذر 1396



شرح زیارت جامعه کبیره-قسمت1


«السّلام علیکم»



بسم الله الرّحمن الرّحیم



(اَلسَّلامُ عَلَیْكُم یا اَهْلَ بَیْتِ النُّبُوَّةِ وَ مَوْضِعَ الرِّسالَةِ وَ مُخْتَلَفَ الْمَلائِكَةِ 

وَ مَهْبَطِ الْوَحْیِ)

«سلام بر شما ای خاندان نبوّت و جایگاه رسالت و محلّ رفت و آمد فرشتگان و جای فرود آمدن وحی»



كیفیّت سلام گفتن در اقوام مختلف

 از جمله ی آداب اجتماعی در دین مقدّس اسلام، موضوع «سلام» است، یعنی وقتی دو نفر مسلمان با هم ملاقات می‌كنند، پیش از هر رفتار و گفتاری به یكدیگر سلام می‌ کنند ، یكی سلام می‌كند و دیگری جواب سلام می‌دهد. البتّه ، هر قومی ادب خاصّی به هنگام ملاقات با یكدیگر دارند. بعضی به عنوان تعظیم خم می‌شوند، بعضی كلاه از سر خود برمی‌دارند، بعضی دست بلند می‌كنند و بعضی دستِ یكدیگر را می‌فشارند. تحیّت { درود گفتن ، سلام گفتن }  قوم عرب پیش از ظهور اسلام، گفتن «حیّاك الله» بوده است؛ یعنی «خدا زنده‌ات بدارد».



تأكید دین اسلام بر سلام گفتن         

دین مقدّس اسلام در این خصوص دستور سلام داده و هیچ گفته و كاری را جایگزین آن ندانسته و فرموده است :        

(مَن بَدَءَ بِالْكَلامِ قَبْلَ السَّلامِ فَلا تُجیبوُه)؛اصول کافی جلد 2 صفحه 644        

«هر كه پیش از سلام، شروع به سخن كند، جوابش را ندهید.»   

   

معنا و مفهوم سلام     

سلام در لغت عرب، معانی متعدّد دارد كه اصل در آنها معنای سلامتی است؛ یعنی، سالم بودن آن هم به طور مطلق و از تمام جهات و جوانب. سلامت جسمانی و مصونیّت از بیماری‌ها، سلامت معنوی و محفوظ بودن از گمراهی و ضلالت در دین و امور دینی، سالم ماندن از گزند حوادث و پیش آمدهای ناگوار، سالم ماندن از شرّ وسوسه‌های شیطانی و رذایل اخلاقی، مصونیّت از ناامنی‌های اجتماعی و ... كه تمام این ها در یك جمله‌ی كوتاه «سلامٌ علیكم» جمع است.  

             

ویژگی‌های سلامِ اسلامی  

سلامِ اسلامی، در عین این‌ كه رسم درود و تحیّت و اظهار ادب به هنگام ملاقات است، مشتمل بر دعا و نُصح { نیک خواستن ، محبت خالص }  و خیرخواهی برای طرف مقابل نیز هست، چنان‌كه گفتیم: طلبِ سلامت مطلقه است و همچنین اعلام صلح و سازش است. هر مسلمان كه در اوّلین لحظه‌ی ملاقات با مسلمان دیگر می‌گوید: «سلامٌ علیكم»، یعنی برادرم، از طرف من مطمئن باش، من خیرخواه و سلامت خواه تو هستم؛ من با تو در حال صلح و صفایم؛ هیچ گزند و آسیبی از من به تو نخواهد رسید؛ كلاه سرت نخواهم گذاشت؛ خیانت به تو نخواهم كرد؛ جنس مغشوش{ ناخالص ، آمیخته شده } به تو نخواهم داد؛ دروغ به تو نخواهم گفت؛ مال و جان و ناموس و آبروی تو از قِـبَل من در امان است و هرگز بر خلاف سلامت و مصلحت تو اقدامی نخواهم كرد. این، معنای سلام و سلام علیكم است كه مسلمانها موظّفند در اوّلین لحظه‌ی ملاقات، این جمله را به هم بگویند و به یكدیگر امنیّت همه جانبه بدهند و با همین جمله‌ی كوتاه كه ردّ و بدل می‌كنند، با هم پیمان صلح و صفا ببندند و در حفظ    سلامت و مصلحت یكدیگر بكوشند.

         

آیا این سلام ما، سلام اسلامی است؟!     

سلام را مستحبّ قرار داده‌اند و جوابش را واجب! آیا اكنون، واقعاً مسلمان‌ها با یكدیگر چنینند؟! سلامشان، سلام واقعی و صمیمی است؟! همه خیرخواه و سلامت خواه یكدیگرند؟ همه در حال صلح و صفا و سازش با همدیگرند؟ یا مثل گرگ و پلنگ به هم می‌غرّند و مانند دو شعله‌ی آتش به هم می‌پرند؟    

در زبان،  سلام علیكم می‌گویند و در دل نقشه‌ی نیرنگ و خیانت درباره‌ی هم می‌كشند!! اگر این بازار، بازار سلام بود، این همه رباخواری‌ها و كلاه ‌برداری‌ها و ورشكستگی‌ها و خون یكدیگر مكیدن‌ها كجا بود؟! اگر این ملّت، ملّت سلام بود، این همه درد و مرض‌ها و ناسلامتی ها در بین ما چه می‌كرد؟ این همه ناله و افغان از دست همدیگر، این همه پرونده های جنایی و غوغای دادگستری و شهربانی در بین ملّت سلام كه به قول خود سلامت خواه و خیرخواه یكدیگرند، چه می‌كند؟       



اگر به این دستور  ساده‌ اسلام عمل می‌شد...!  

اگر دنیای بشر به همین یك دستور ساده‌ی اسلام عمل می‌كرد؛ یعنی، تمام دولت های روی زمین به هم سلام می‌كردند، تمام ملّت‌ها به هم سلام می‌كردند، اعلام سلامت خواهی و امنیّت خواهی به هم می‌دادند، پیمان صلح و صفا و سازش با هم می بستند، كِی این همه درّنده ‌خویی ها و برادر كُشی ها به میان می‌آمد و آسایش جسم و جان بشر را به خطر می‌انداخت؟!      

دنیا اگر دنیای سلام بود،  این همه كارخانه های اسلحه سازی در آن چه می‌كرد؟ این همه توپ و تانك و تفنگ و بمب‌های آتش زا و اتمی در آن چه جایی داشت؟   



فلسفه‌ وجوب جواب سلام   

ای مسلمان! دین و پیغمبرت فرموده‌اند: بر تو واجب است جواب سلام بدهی؛یعنی، بر تو همچون نماز واجب است به برادر مسلمانت اطمینان قلبی و آرامش فكری بدهی، نه این‌كه یك سلام گرم و نرم به او بدهی و چند جمله‌ی فریبنده به عنوان تعارف به رخش بكشی و آنگاه از طریق ربا آن بی ‌نوا را تا گلو در لجنزار بدبختی فرو ببری و دار و ندارش را از  دستش بگیری. آن وقت توقّع آن داری كه خدا هم هشت درِ بهشت را به رویت بگشاید و در غرفه های اعلایت بنشاند!! زهی تصوّر باطل، زهی خیال محال.      



راستی چرا دعاهای ما مستجاب نمی‌شود؟   

ما در شبانه ‌روز، چندین بار به هم سلام می‌كنیم و سلامت یكدیگر را از خدا می‌خواهیم و در نماز های پنج گانه‌ی خود (السَّلامُ عَلَیْنا وَ عَلَی عِبادِ اللهِ الصّالِحینَ)؛می‌گوییم؛ یعنی، سلامتی خود و بندگان صالح را از خدا می‌خواهیم و هرگز این دعاهای خود را در حقّ یكدیگر مستجاب نمی‌بینیم!! بلكه همیشه خود را غرق در نا سلامتی، گرفتاری و بی سر و سامانی می‌یابیم.  

با این‌كه دستگاه خلقت، دستگاهمجیب الدّعواتاست و خداوند متعال، وعده‌ی اجابت دعا را داده است، پس چرا دعاها و سلام های ما در این دستگاه به اجابت نمی‌رسد؟! معلوم می‌شود دروغ می‌گوییم و خیر و سلامت یكدیگر را از خدا نمی‌خواهیم! هم سلام های روزانه ی ما دروغ است و هم سلام های نماز ما. صرف نظر از سلام های خودمان، امام زمان(عج)در شبانه ‌روز گذشته از نوافل، پنج مرتبه نماز واجب می‌خواند و در هر نماز (السَّلامُ عَلَیْنا وَ عَلَی عِبادِ اللهِ الصّالِحینَ)؛می‌گوید و از خدا خیر و سلامت برای بندگان صالح می‌خواهد و دعایی كه از درِ خانه‌ی خدا هرگز رد نمی‌شود، دعای امام زمان است، پس چرا دعای آن‌حضرت درباره‌ی ما اجابت نمی شود و زندگی ما را غرق در خیر و صلاح و سلامت نمی‌كند. معلوم می‌شود ما نتوانسته‌ایم خود را در زمره‌ی"عِبادِ اللهِ الصّالِحینَ "در آوریم تا دعای سلامت خواهی امام، شامل حال ما گردد!!  



سلام، از اسمای حسنای الهی

بد نیست این نكته را هم بدانیم،  از جمله‌ی  { اَسْماء حُسْنیََ}؛و نام‌های نیكوی خداوند، اسم «سلام» است كه در سوره‌ی حشر آمده است:

{هُوَ اللهُ الَّذِی لا إلهَ إلاّ هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَیْمِنُ الْعَزِیزُ 

الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحانَ اللهِ عَمَّا یُشْرِكُونَ‌}؛ 

سوره ی حشر آیه 23

«اوست خدایی كه جز او معبودی نیست؛ همان فرمانروای پاك سلامت [بخش، و]مؤمن [به حقیقت حقّه‌ی خود كه] نگهبان، عزیز، جبار [و] متكبّر [است]. پاك است خدا از آن‌چه [با او] شریك می‌گردانند.»  

 در حدیث نیز آمده است:

(فَهُوَ السَّلامُ وَ مِنْهُ السَّلامُ وَ اِلَیْهِ السَّلامْ)

{ شفاء الصدور صفحه 56 }

او سلام است؛ یعنی سالم مطلق و منزّه و مبرّیََ از هر عیب و نقصان. از او سلام است؛ احتمالاً، یعنی تأمین كننده‌ی سلامت هر موجودی، ذات اقدس اوست. و به سوی او سلام است؛ این نیز احتمالاً، یعنی هر  موجودی كه از تقیّدات مادّی رهایی یافت، سالم گشته و به ساحت قرب حضرت او می‌پیوندد.



سلام به اهل بیت{ علیهم السلام}با چه نیّت و معرفتی!


نكته ی دیگری كه در خصوص سلام به اهل بیت{ علیهم السلام} باید به آن توجّه داشت، این است كه چون دانستیم معنای سلام، اعلام تأمین سلامت همه جانبه برای طرف مقابل است و این كه هیچ گونه ضرر و زیانی از جانب من به تو نخواهد رسید و تو از ناحیه‌ی من در كمال امن و امان خواهی بود، بنابراین وقتی شخص زائر در حضور امام ایستاده و یا از دور آن‌حضرت را در خاطر خود تمثّل { به صورت شخصی درآمدن }  داده و او را مخاطب به سلام كرده است، باید در حالی باشد كه هیچ صدمه و اذیّت و آزاری از جانب او به آن‌حضرت، نه در آن لحظه و نه بعد از آن نرسد و از طرفی هم می‌دانیم تنها چیزی كه موجب خوشنودی و رضایت خاطر اهل بیت رسالت{ علیهم السلام} می‌شود، دین داری مردم و اطاعت آنان از اوامر و ترك نواهی خداوند است و تنها چیزی هم كه موجب تنفّر و انزجار آن انوار الهیّ می‌گردد و از آن  آزرده خاطر می‌شوند، تخلّف مردم از اوامر و ارتكاب نواهی{ آنچه شرع ممنوع کرده } خدا و آلوده گشتنشان به رذایل اخلاقی از جمله حرص و بخل و كبر و ریا و حسد و حبّ مال و جاه و نظایر این ها است.

چنان‌كه همگی خوب می‌دانیم كه آن احبّاء{ دوستان ، حبیبان } و اصفیاء{ پاکان ، گزیدگان ، ویژگان } خدا در راه حفظ احكام خدا و جلوگیری از ارتكاب محرّمات، تن به هر گونه مصیبت دادند و راضی شدند كه عزیزانشان قطعه ‌قطعه شوند و پردگیان{ هرچیزه پوشیده ، مستور } حرمشان به اسارت بیفتند و سرهای خودشان بالای نیزه‌ها برود و استخوانهای سینه ‌شان زیر سمّ اسب ها لگدكوب گردد، ولی به حلال و حرام خدا لطمه‌ای نرسد و دین خدا سبك نگردد و پرده‌ی حرمت قرآن هتك نشود، بنابراین انسان زائر، باید در حین گفتن «السلام علیك» از حیث فكر و اخلاق و عمل طوری باشد كه مایه‌ی اذیّت و آزار امام نباشد. دل را با آب توبه شست و شو داده و اشك ندامت از دیده فرو ریزد تا در سلامش راستگو باشد و به زبان  حالش بگوید:

                             غوطه در اشك زدم كه اهل طریقت گویند

                                                             پاك شو اوّل و پس دیده بر آن پاك انداز


وگرنه در همان ابتدای سخن، با امام خود دروغ گفته و العیاذبالله او را به بازی گرفته است و روشن است كه به دست آوردن این حال صدق و صفا، جز به توفیق خدا و خلوص در نیّت تحقّق نخواهد یافت.



http://www.ahadith.ir/fa/s-z-j/97-ayatollah-ziaabadi/398--1.html




نوع مطلب :
برچسب ها : شرح فرازهایی از زیارت جامعه کبیره،
لینک های مرتبط :
          
شنبه 4 آذر 1396





موضوعات
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
ابزار وبلاگ نویسی

وبـــــــلاگ قـــــــــرآن و عـــــــترت

اخبار ایران:

اخبار جهان:

اخبار اقتصادی:

اخبار علمی

اخبار فناوری و اطلاعات

اخبار هنری:

اخباراجتماعی

اخبار ورزشی

--------------------------------------------------------------------------------------

آپلود نامحدود عکس و فایل

آپلود عکس

دریافت کد آپلود سنتر

--------------------------------------------------------------------------------------
Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
-------------------------------------------------------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------- ساخت وبلاگ
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic